Bevalling inleiden – soms kunnen er redenen zijn om een bevalling kunstmatig op te wekken. Dit noemen we ook wel een bevalling inleiden. Ook ik kreeg daarmee te maken toen ik zwanger was van mijn oudste dochter (2010), maar eigenlijk had ik geen idee wat het precies inhield en wat ik kon verwachten. En met de kennis die ik nu heb, durf ik zeker te stellen dat er daardoor dingen tijdens mijn bevalling zijn gebeurd, die niet had hoeven gebeuren.

In mijn werk als bevallingscounsellor en doula begeleid ik dagelijks vrouwen die te maken hebben gehad met een hele heftige bevalling. In veel gevallen gaat het om een ingeleide bevalling, waar deze vrouwen totaal niet op voorbereid waren en geen idee hadden wat ze precies konden verwachten.

Informatie over het inleiden van een bevalling is in de meeste zwangerschapscursussen beperkt, de uitleg van je verloskundige of gynaecoloog vaak summier en wanneer je op internet gaat zoeken, stuit je al snel op hele heftige ervaringen met een ingeleide bevalling. Niet echt helpend wanneer voor de keuze staat om je bevalling te laten inleiden of niet. Hoe anders zou het zijn wanneer je wel goede en uitgebreide informatie zou hebben over een bevalling inleiden, zodat je de juiste keuzes en afwegingen kunt maken, weet wat je kunt verwachten en je je goed kunt voorbereiden? Lees dan snel verder, want dat is precies waarom ik dit artikel heb geschreven.

 

Voordat je verder gaat, eerst nog even dit…

Ik ben niet tegen het inleiden van een bevalling, sterker nog ik ben juist heel erg blij dat de optie er is voor situaties waarbij inleiden dringend wordt geadviseerd. Ik heb dit artikel dan ook niet geschreven om je bang te praten voor een inleiding of om je te adviseren om je niet te laten inleiden.

Wel vind ik dat er regelmatig te licht en te makkelijk wordt gedacht over het inleiden van een bevalling. Het percentage ingeleide bevallingen ligt in Nederland dan ook behoorlijk hoog ten opzichte van veel andere landen, zoals je verderop in dit artikel kunt lezen. Het inleiden van een bevalling is een medische interventie en kent net als alle andere medische interventies ook risico’s

Hoewel het vaak anders gebracht wordt door zorgverleners, is een inleiding niet iets dat moet. Elke voorgestelde medische handeling is een (dringend) advies van je zorgverlener, maar de uiteindelijk keuze ligt bij jou, want jouw lichaam, jouw baby. Je zorgverlener kan het inleiden van je bevalling aan je voorstellen, maar jij bent degene die daar ja of nee tegen zegt.

Ook heb je recht op goede informatie voordat je ja tegen een medische handeling zegt, bijvoorbeeld wat de risico’s zijn van de medische handeling, maar ook van bijvoorbeeld afwachten en niets doen. Of welke opties er nog meer zijn, behalve deze. Dit noemen ze Informed choice en het daadwerkelijke ja zeggen tegen een medische handeling noemen ze Informed consent. Hier heb je recht op.

Tenslotte nog een laatste punt en dat is dat dit artikel een groeidocument is. Wetenschappelijk onderzoek naar het inleiden van een bevalling staat nooit stil en ook mijn eigen kennis over dit onderwerp groeit. Daarom zal dit artikel regelmatig aangepast en uitgebreid worden.

 

Wat is inleiden van een bevalling

Normaal gesproken wordt een kindje spontaan geboren ergens tussen de 37-42 weken zwangerschap. Maar soms kunnen er redenen zijn om een spontane bevalling niet af te wachten, maar waarbij geadviseerd wordt om de bevalling kunstmatig op te wekken. Dit noemen we inleiden van een bevalling. Hierin kunnen verschillende stappen worden gezet en die zijn afhankelijk van in hoeverre jouw lijf al klaar is voor de bevalling. Is bijvoorbeeld je baarmoederhals al (deels) verstreken? Of heb je misschien zelfs al een beetje ontsluiting? Ik zal daar verderop in dit artikel meer over vertellen.

Uit onderzoek van Anna Seijmonsbergen – Schermer blijkt dat het percentage ingeleide bevallingen in Nederland hoger ligt dan in veel andere landen: Van vrouwen die bevielen van hun eerste kind, werd in Nederland 33% van de bevallingen ingeleid, terwijl dit percentage in andere landen tussen de 14-36% ligt.
Van vrouwen die al eerder bevallen waren, werd 25% ingeleid en in andere landen ligt dit percentage tussen de 8-28%.

 

Redenen om een bevalling in te leiden

Er zijn verschillende redenen waarom je verloskundige of gynaecoloog een inleiding kan voorstellen. Hieronder zal ik een aantal van deze redenen noemen en verder toelichten.

 

 

Je bevalling inleiden omdat je overtijd bent

Normaal gesproken begint je bevalling spontaan ergens tussen de 37 en 42 weken zwangerschapsduur, waarbij we 40 weken aanhouden als een soort magische grens.

Wanneer je die eenmaal voorbij bent, voel je vaak de druk om te moeten bevallen toenemen en wordt er al snel gesproken over strippen en/of het inleiden van je bevalling. Dit komt doordat
uit meerdere onderzoeken, waaronder dit Nederlandse onderzoek naar de risico’s van een lange zwangerschap als dit Zweedse onderzoek,  blijkt dat de kans op babysterfte bij een inleiding na 42 weken hoger ligt dan bij inleiden na 41 weken.

Geen enkele zwangere wil natuurlijk haar ongeboren kindje in gevaar brengen en ik kan me dan ook goed voorstellen dat je behoorlijk schrikt wanneer je deze boodschap van je verloskundige of gynaecoloog hoort. Geen twijfel over mogelijk, de bevalling inleiden maar.

Toch is het belangrijk om na het horen van deze informatie van je zorgverlener kritische vragen te blijven stellen, want deze informatie is correct, maar niet volledig. Want je weet nu dat de kans op babysterfte bij een inleiding na 42 weken hoger is, maar weet je ook hoeveel groter de kans is? Dat is vaak het stukje wat ontbreekt in de informatie, maar het is wel essentieel om voor jezelf de juiste afwegingen te kunnen maken.

Het nieuwe Zweedse onderzoek laat nu duidelijkere verschillen zien tussen de risico’s op babysterfte tussen vrouwen die na 41 of 42 weken worden ingeleid. Het is belangrijk daarbij te benadrukken dat het risico op babysterfte gelukkig nog steeds erg klein was: maximaal 0.4%.

Bron

Een systematisch review en meta analyse van Mugli et al. (2019) zegt hierover het volgende: “The overall gestation-week-specific prospective risk of stillbirth steadily increased with gestational age, from 0.11 per 1,000 pregnancies at 37 weeks to 3.18 per 1,000 at 42 weeks gestation… The risks of newborn death remained constant between 38 and 41 weeks, and only increased beyond 41 weeks” . 

Een Cochrane review zegt hierover het volgende: “There were fewer baby deaths when a labour induction policy was implemented after 41 completed weeks or later.” Maar voegt daar aan toe  “…such deaths were rare with either policy…the absolute risk is extremely small. Women should be appropriately counselled on both the relative and absolute risks.”

Daarnaast kent het inleiden van een bevalling ook risico’s. Zijn deze in het gesprek door je gynaecoloog of verloskundige benoemt? En hoe verhouden deze twee (de risico’s op babysterfte en de risico’s van het inleiden van een bevalling) zich tot elkaar? Ik zal later in dit artikel de risico’s van inleiden verder toelichten.

Pas als je het hele plaatje compleet hebt, kun je voor jezelf een goede afweging maken. En iedere zwangere maakt daarin weer andere afwegingen en keuzes. Dat is heel persoonlijk.

 

Je bevalling laten inleiden vanwege langdurig gebroken vliezen

De meeste bevallingen beginnen met weeën, maar niet altijd. Soms start een bevallingen met het breken van de vliezen, zonder dat de weeën goed op gang komen. Dit gebeurt in ongeveer 10% van de gevallen.

Wanneer dit gebeurt na 37 weken zwangerschap, is dit geen enkel probleem en mag je (afhankelijk van hoe je gynaecoloog of verloskundige hierin staat) meestal 24-72 uur afwachten of de weeën alsnog spontaan op gang komen. Daarna zal je gynaecoloog of verloskundige je vaak adviseren om je bevalling te laten opwekken, in verband met mogelijk infectiegevaar voor jou en/of de baby.

Maar hoe zit dat precies met infectie?
Uit deze Cochrane review over infectie bij langdurig gebroken vliezen blijkt dat er bewijslast is dat suggereert dat een ingeleide geboorte (door gebruik van oxytocine of prostaglandines) het risico van infectie bij de moeder vermindert in vergelijking met afwachtend beleid bij gebroken vliezen bij 37 weken zwangerschap of later, zonder een duidelijk verhoogd risico op een keizersnede.

Al hebben ze hierbij geen onderscheid gemaakt tussen vrouwen die hun eerste kind baren of een tweede of volgend kind. Vrouwen die worden ingeleid om hun eerste kind te baren (primiparous) hebben bij een inleiding een iets grotere kans op een keizersnede, dan vrouwen die een tweede of volgend kind baren (multiparous). Bron

Wanneer de zwangere niets zou doen en zou afwachten tot de bevalling begint, stijgt haar kans op een infectie met 1% ten opzichte van inleiden. Wat belangrijk is om te vermelden, is dat deze wetenschappelijke onderzoeken zijn uitgevoerd in ziekenhuizen en dat geeft niet helemaal een objectief beeld, want jouw lichaam is gewend aan de bacterieën die in jouw eigen huis leven en heeft daar weerstand tegen opgebouwd, dit in tegenstelling tot de bacteriën in het ziekenhuis.

Wanneer een infectie bij de moeder tijdig wordt ontdekt, kan hij meestal goed behandeld worden met antibiotica. Wanneer de symptomen worden gemist, een vrouw geen toegang heeft tot antibiotica of wanneer de infectie resistent is voor de antibiotica, kan een infectie van de baarmoeder levensgevaarlijk zijn. Gelukkig komt dit zelden voor.

Tegelijkertijd stelt dezelfde Cochrane review ook dat de kwaliteit van de onderzoeken en bewijslast over het algemeen niet hoog was en er sprake was van een beperkte rapportage voor een aantal belangrijke uitkomsten.

Er is meer onderzoek nodig om de voor- en nadelen te kunnen vergelijken tussen de bevalling inleiden bij gebroken vliezen of een afwachtend beleid, waarbij er rekening gehouden wordt met de resultaten voor de moeder, de foetus, de pasgeborene en de kindertijd op lange termijn.

Wat als je besluit om af te wachten…
In 79% van de gevallen begint de bevalling binnen 12 uren nadat de vliezen zijn gebroken. En in 95% van de gevallen gebeurt dit binnen 24 uur na het breken van de vliezen. (Middleton et al. 2017)

Als je liever niet wilt worden ingeleid en bijvoorbeeld thuis zou willen bevallen, kan deze situatie behoorlijk wat spanning geven en laat dat juist een belangrijke reden waardoor de bevalling niet spontaan op gang komt. Wanneer je namelijk spanning voelt, voel je je niet helemaal veilig en maak je adrenaline aan. En daar waar adrenaline zit, kan geen oxytocine zijn, een hormoon dat een belangrijke rol speelt bij bevallen.

Probeer daarom de druk en de spanning los te laten en je zoveel mogelijk te focussen op de ontspanning. Dan heb je grote kans dat de bevalling alsnog spontaan op gang komt.

 

Je bevalling laten inleiden vanwege een verwachte grote baby

Wanneer je baby groter wordt geschat dan gemiddeld, dan kan je verloskundige of gynaecoloog je voorstellen om je eerder te laten inleiden. Dit omdat een grote baby in verband wordt gebracht met een aantal complicaties. Schouder dystocie is hiervan de meest voorkomende. De kans hierop neemt toe naarmate de baby groter wordt. Bij baby’s met een gewicht lager dan 3.900 kg komt schouder dystocie gemiddeld bij 1% van de gevallen voor, terwijl dit tussen de 5-9% ligt bij baby’s tussen de 3.900 en 4.500 kg (Politi et al. 2010). Zorgverleners zijn goed getraind om te kunnen handelen in het geval van een schouderdystocie.

Andere complicaties die in verband worden gebracht met grote baby’s zijn ernstige rupturen van het perineum (0.6%) en ernstige bloeding na de bevalling (fluxus, 1.7%) (Weismann-Brenner et al. 2012)

Het is erg moeilijk om het gewicht van je baby in te schatten zolang het nog in de buik zit. Het gewicht schatten van de baby op basis van het voelen en meten van de buik is in meer dan 50% van de gevallen incorrect. (Chauhan et al. 2005)

De best mogelijke manier om te meten, is door het buikje van de baby op te meten door middel van een echo. Ook dan is er nog steeds sprake van een marge tot 15% (Rossi et al. 2013)
Er is dus een aanzienlijke kans dat je baby te groot of te klein wordt geschat, zonder dat het daadwerkelijk zo is. En dat je instemt met een interventie, zoals inleiden, terwijl dit op basis van het daadwerkelijke geboortegewicht misschien helemaal niet nodig was geweest.

En om het allemaal nog wat lastiger te maken… deze Cochrane review stelt dat voor de 40 weken inleiden bij een verwacht hoog geboortegewicht, in plaats van af te wachten tot de bevalling vanzelf op gang komt, het voorkomen van schouder dystocie verkleind van 6,8% naar 4,1%, maar tegelijkertijd neemt de kans op een ruptuur van het perineum toe. Van 0,7% bij een spontane bevalling tot 2,6% bij een ingeleide bevalling. Ook stijgt het percentage baby’s dat behandeld moet worden voor geelzucht (jaundice) van 7% naar 11%.
Tenslotte geeft dit onderzoek aan dat de prenatale schattingen van het geboortegewicht vaak zo onnauwkeurig zijn, dat veel vrouwen zich onnodig zorgen maken en veel inleidingen niet nodig zijn.

Meer info over schouder dystocie vind je hier (in het Engels).

Ook nu blijkt hoe belangrijk het is om goede en uitgebreide informatie te hebben, zodat je zelf de verschillende voordelen en risico’s tegen elkaar af kunt zetten en op basis daarvan een keuze te maken die voor jou en jouw baby als het beste voelt.

 

Je zwangerschap laten inleiden vanwege een verouderde placenta

Gedurende de zwangerschap verandert de structuur en de biochemie van de placenta. Sommige wetenschappers denken dat deze veranderingen passen bij een placenta die groeit en zich aanpast aan wat de baby op dat moment nodig heeft. “There is, in fact, no logica reason for believing that the placenta, which is a fetal organiseren, should age, while other organen do not…” Andere wetenschappers zeggen dat deze veranderingen komen door veroudering en verslechtering van de placenta. Bij het testen van de placenta functie zien we geen veranderingen bij zwangerschappen langer dan 42 weken(Madruzzato et al. 2010). 

 

Wanneer het met jou of de baby niet goed gaat

Wanneer het niet gaat met jou of met je baby in je buik , zal je verloskundige of gynaecoloog je voorstellen om je bevalling te laden inleiden. Je kunt hierbij denken aan:

oorzaken bij de moeder

  • hoge bloeddruk
  • pre eclampsie
  • HELLP
  • Zwangerschapscholestase

oorzaken bij de baby

  • groeivertraging bij de baby
  • een verminderde werking van de placenta
  • aangeboren aandoeningen bij de baby.

uitvaartDeze situaties zijn van een iets andere orde, dan de bovengenoemde redenen. Deze situaties kunnen potentieel levensgevaarlijk zijn voor moeder en/of baby en hierbij kan een ingeleide bevalling levensreddend zijn. In deze situaties is het belangrijk om voortdurend te kijken wat de beste keuze voor dat moment is, dit omdat de situatie vrij snel kan veranderen. Ik zal kijken of ik deze onderwerpen qua informatie en risico’s in de toekomst verder kan uitwerken.

 

Een inleiding op verzoek

Een bevalling inleiden gebeurt ook wel eens over verzoek van vrouwen zelf, zonder dat daar medisch gezien een directe aanleiding voor is. Je kunt hierbij denken aan situaties waarin vrouwen er fysiek en/of mentaal helemaal doorheen zitten, wanneer een partner op uitzending moet of wanneer er een sterfgeval is in de naaste familie, zodat de bevalling niet samenvalt met de uitvaart. Een inleiding maakt een bevalling medisch en in elke situatie zullen de verschillende belangen moeten worden afgewogen naast de risico’s van een ingeleide bevalling.

 

Wat kun je verwachten als je bevalling wordt ingeleid?

Voordat je bevalling kan worden ingeleid, is het belangrijk voor je verloskundige of gynaecoloog om te weten waar je nu staat en in hoeverre je lijf al klaar is voor de bevalling. Daarom stellen ze vaak een vaginaal toucher voor. Dit is een inwendig onderzoek, waarbij de verloskundige of gynaecoloog met twee vingers aan je baarmoedermond voelt.

Waar letten ze op tijdens dit onderzoek:

  • positie van de baarmoedermond
  • lengte, consistentie en ontsluiting van de baarmoedermond
  • en de indaling van het voorliggende deel (dit is vaak het hoofdje, maar soms ook de stuit)

Afhankelijk daarvan wordt bepaald of je direct inleidbaar bent of dat je eerst nog wat voorbereiding nodig hebt. Dit noemen ze ook wel primen.

 

Primen om je bevalling te kunnen inleiden

Het doel van primen is om de baarmoedermond te laten rijpen en 2-3 centimeter ontsluiting.

Het primen kan op verschillende manieren:

  • door medicatie (prostaglandines). Dit kun je innemen als tablet of het als tablet of gel vaginaal worden ingebracht. Prostaglandine is een hormoon dat ook door het lichaam zelf wordt geproduceerd en spelen een belangrijke rol in het starten van de bevalling. Deze medicatie wordt gebruikt om de baarmoedermond te laten rijpen en kan ook weeënactivtiteit geven.
    Net als alle medische interventies, kent ook het toedienen van prostaglandine bijwerkingen en risico’s, waaronder misselijkheid, overgeven, diarree en koorts. Daarnaast kan prostaglandine weeën geven, die te snel achter elkaar komen, te sterk zijn en lang aanhouden. Deze overstimulatie van de baarmoeder wordt in verband gebracht met foetale nood en kan in enkele gevallen leiden tot een baarmoeder ruptuur, met name bij vrouwen die al litteken weefsel in hun baarmoeder hebben door een eerdere operatie of keizersnede. (
    Bron)

     

  • door een ballonkatheter. De ballonkatheter is een dun, latex slangetje dat via je vagina wordt ingebracht in de baarmoedermond. Aan het uiteinde van het slangetje bevindt zich een ballonnetje, wat gevuld wordt met steriel water tot een doorsnede van zo’n 2-3 cm. De baarmoedermond wordt hierdoor geprikkeld om zelf prostaglandines aan te maken, die ervoor zorgen dat je baarmoedermond rijpt. Dit geeft vaak harde buiken. Na het inbrengen hangt er een slangetje uit je vagina, dat vaak wordt vastgeplakt aan je been. In principe kan het ballonnetje tot 3 dagen blijven zitten. Als hij er vanzelf uitvalt, dan zal er door middel van een vaginaal toucher opnieuw beoordeelt worden in hoeverre je lichaam er nu klaar voor is.

    Elk ziekenhuis hanteert zijn eigen beleid voor wat betreft het plaatsen van een ballonkatheter.Ook hierin heb je opties en keuzes… in overleg is het misschien mogelijk om met een ballonkatheter naar huis te gaan en daar af te wachten. En stel je lijf had alleen het zetje van de ballonkatheter nodig en de bevalling is daarmee zelf op gang gekomen. Als je de wens had om thuis te bevallen, dan zou dit in principe nog steeds kunnen. Bedenk ook hier weer, het zijn jouw keuzes. Doe vooral wat goed voor jou voelt.

     

    Een ander belangrijk punt wat je zou moeten weten, is dat het primen soms snel kan gaan en soms nog wel enkele dagen nodig heeft. Stel jezelf erop in dat het misschien nog wel een paar dagen duurt voordat je je kindje in je armen hebt.

 

Het breken van de vliezen

Wanneer je lichaam er klaar voor is en je voldoende ontsluiting hebt, dan stelt men voor om je vliezen te breken. Dit doet geen pijn. Met een speciaal instrument, wat lijkt op een soort lange haaknaald, maakt de verloskundige of gynaecoloog een gaatje in je vliezen en het vruchtwater. Daarna voel je het warme vruchtwater lopen. Tijdens de bevalling zul je telkens kleine scheutjes vruchtwater blijven verliezen, omdat je lichaam dit gewoon blijft aanmaken.

Om heel eerlijk te zijn kan ik niet echt vinden met welke reden dit wordt gedaan. Het breken van de vliezen geeft een grotere kans op infectie en er is ook wetenschappelijk aangetoond dat het de bevalling versneld of verkort. (Bron). Zodra ik hier meer over kan vinden, zal ik dit punt verder aanvullen.

 

Kunstmatig de weeën opwekken

Soms is het rijpen van de baarmoedermond en/of het breken van de vliezen voldoende om de weeën te laten starten. Maar meestal heeft je lichaam hier nog wat extra hulp bij nodig. Dan kan men je weeën opwekken met een weeënstimulerend middel: synthetische oxytocine. Dit wordt toegediend via een infuus en de hoeveelheid medicatie wordt in een aantal stappen verhoogd. In de volgende alinea vertel ik meer over synthetische oxytocine.

Het toedienen van zogenaamde weeënopwekkers verloopt niet op dezelfde manier als wanneer je lichaam het zelf zou doen. Daardoor kan het ook gebeuren dat je weeën te heftig worden, wat effect kan hebben op je ongeboren kindje.

Dat is ook gelijk een belangrijke reden waarom men je weeën en de hartslag van je kindje in de gaten wil houden. Daarvoor maakt men vaak gebruik van een ctg, die met banden om je buik worden bevestigd.

Geen enkele (ingeleide) bevalling is gelijk en dat geldt ook voor de duur van de bevalling. Het kan snel gaan, maar ook behoorlijk wat tijd in beslag nemen. Gun jezelf en je lichaam de tijd.

 

Doet een ingeleide bevalling meer pijn dan een spontaan begonnen bevalling?

Veel van de vrouwen die ik in mijn praktijk heb begeleid bij het verwerken van een traumatische bevalling, hebben een ingeleide bevalling meegemaakt. En een vraag die me bijna standaard gesteld wordt, is ‘doet een ingeleide bevalling meer pijn dan een gewone bevalling?’

Om je een kort antwoord te geven: JA
De uitgebreide uitleg lees je hieronder.

Om een bevalling te kunnen inleiden, is het in de meeste gevallen nodig om zogenaamde weeënopwekkers toe te dienen. Bij een spontane bevalling maakt je lichaam zelf oxytocine aan waardoor je weeën krijgt. De hoeveelheid oxytocine die wordt aangemaakt tijdens je bevalling wordt steeds groter, waardoor de weeën steeds krachtiger worden en ook langer. De natuurlijke aanmaak van oxytocine gaat in golfbewegingen, net als de weeën.

De chemische structuur van synthetische oxytocine is precies gelijk aan de lichaamseigen oxytocine die wordt aangemaakt tijdens een bevalling. Maar naast het geven van weeën tijdens de bevalling, doet natuurlijke oxytocine ook nog wat anders… in het brein heeft het een kalmerend effect en zorgt het verlichting van pijn.

Naarmate de bevalling vordert, worden de oxytocinespiegels in je lichaam steeds hoger en helpen ze de stress en de pijn van de krachtige weeën te verminderen.

Een andere taak van de hoge oxytocinespiegels is het activeren van het deel van je brein dat bijdraagt aan het beleven plezier en beloning. Hiermee wordt je brein voorbereid op de komst van baby, wat bijdraagt aan de hechting.

Bij een inleiding krijg je synthetische oxytocine toegediend via een infuus. De toediening van de oxytocine is constant, in tegenstelling tot de natuur, waarbij het in golfbewegingen gaat. Gedurende je bevalling wordt de dosis oxytocine een aantal malen verhoogd.

Hierdoor duurt het vaak een poosje voordat de weeën echt op gang komen, maar als ze er eenmaal zijn, zijn ze in de meeste gevallen langer, sterker en komen ze veel dichter op elkaar, met name tijdens de beginfase van de bevalling.

Daarnaast heeft synthetische oxytocine niet hetzelfde effect op het brein, als natuurlijk aangemaakte oxytocine. Het kan niet de hersenbarrière passeren, waardoor het niet terechtkomt in het deel van je brein dat bijdraagt aan het beleven van plezier en beloning. Wat je daarvan in de praktijk ziet, is dat vrouwen tijdens hun bevalling te alert blijven en niet helemaal in hun bevallingsbubbel kunnen zakken. Ze ervaren meer spanning en pijn en vragen bij een ingeleide bevalling daarom vaker om pijnstilling, zoals een ruggenprik.

De sterkere weeën kunnen ook effect hebben op de baby. Ze verminderen de toevoer van bloed en zuurstof, wat kans geeft hypoxie (laag zuurstofgehalte) en schade aan het brein van de baby kan geven. Dat is ook precies de reden waarom men de baby tijdens een ingeleide bevalling goed wil monitoren door middel van ctg en/of een schedelelektrode.

 

Wat zijn de risico’s van een ingeleide bevalling?

Het is lastig om precies de risico’s van een inleiding aan te geven. Dit omdat een ingeleide bevalling bestaat uit meerdere stappen en meerdere interventies. Elke stap en interventie kent weer zijn eigen risicofactoren.

Daarnaast zit er ook verschil in risico’s bij vrouwen die bevallen van hun eerste kind en vrouwen die bevallen een tweede of volgend kind. 

  •  Kans op hypoxie bij de baby
    Synthetische oxytocine geeft in de meeste gevallen weeën die sterker zijn, langer duren en veel dichter op elkaar komen. De sterkere weeën kunnen ook effect hebben op de baby. Ze verminderen de toevoer van bloed en zuurstof, wat kans geeft hypoxie (laag zuurstofgehalte) en schade aan het brein van de baby kan geven. Dat is ook precies de reden waarom men de baby tijdens een ingeleide bevalling goed wil monitoren door middel van ctg en/of een schedelelektrode. Bron, Bron en Bron

     

  • Hogere kans op grote bloeding na de bevalling (Fluxus)
    Het langdurig toedienen van hoge doses oxytocine kunnen het natuurlijke systeem verstoren. Hierdoor worden de oxytocine receptoren in de baarmoeder minder gevoelig voor oxytocine. De werking van oxytocine (zowel natuurlijke als synthetische) wordt verminderd en geeft minder sterke weeën. Na de bevalling zit het werk van de baarmoeder er nog niet op. Ze moet nog flink samentrekken om de placenta geboren te laten worden en om groot bloedverlies na de bevalling te voorkomen. Doordat je baarmoeder minder gevoelig is voor de oxytocine, is de kans groter dat zij niet voldoende kan samentrekken, wat een grotere kans geeft op een Fluxus. Bron en Bron 

 

  • Grotere kans op medische interventies
    Bij een ingeleide bevalling zijn baby’s geneigd om in dezelfde positie te blijven, waardoor ze moeilijker naar beneden zakken, dieper het geboortekanaal in. Doordat vrouwen vaak meer pijn ervaren tijdens een ingeleide bevalling, wordt er vaker gevraagd om een ruggenprik. Deze twee dingen kunnen ervoor zorgen dat het moeilijker is om te persen en de baby geboren te laten worden, waardoor hulp door middel van een vacuümpomp en tang dringend geadviseerd wordt.

 

  • Grotere kans op een keizersnede
    Bijvoorbeeld doordat de ontsluiting stagneert of omdat je kindje de sterke weeën niet langer meer goed trekt. Bron

     

  • Grotere kans op een infectie bij moeder en/of kind
    De vliezen en het vruchtwater beschermen je kindje tegen infectie. Bij een ingeleide bevalling kan het even duren voordat de bevalling echt op gang komt, wat de kans op een infectie kan vergroten.

 

  • Kans op een baarmoeder ruptuur
    Dit is wanneer je baarmoeder scheurt tijdens de bevalling. Het komt gelukkig maar zeldzaam voor, maar als het gebeurt, kan het wel een flinke bloeding geven. Een baarmoeder ruptuur komt vooral voor bij vrouwen die eerder al een operatie aan hun baarmoeder of een keizersnede hebben gehad.

 

  • Gevolgen voor borstvoeding en hogere kans op angsten en depressie (bron en bron)

Tot slot

Ik hoop van harte dat ik je met dit uitgebreide artikel over bevalling inleiden je de informatie en onderbouwing heb kunnen aanreiken om een goed geïnformeerde keuze te maken en dat je je hierdoor stevig voelt om jouw wensen, vragen en twijfels te bespreken met je zorgverlener.

Ik zal dit artikel regelmatig aanvullen en aanpassen, zodra er nieuwe informatie beschikbaar is. 

Zou je het fijn vinden om je keuzes en opties voor de inleiding te sparren?
Stuur me dan een mailtje om een los consult te plannen.

Is een inleiding in jouw situatie de beste optie, sta je hier ook volledig spannend, maar ben je tegelijkertijd gespannen voor wat je kunt verwachten? Kun je wel wat extra ondersteuning bij de bevalling gebruiken? Ik sta je graag bij als doula. Ik werk als doula in Friesland en als doula in Groningen.

Pin It on Pinterest

Share This